27 marzo 2015

CERVEZA ECONÓMICA PARA LAS GENTES DEL CAMPO



   Me he encontrado esta perla en un viejo libro, reeditado por Editorial MAXTOR, que fue impreso originalmente en 1888 y que se titula "EL MODERNO DESTILADOR-LICORISTA.
   En él se pueden encontrar fórmulas para casi cualquier cosa, por ejemplo "cervezas medicinales", "bálsamo consolador griego" -que no sé para lo que sirve pero me temo lo peor-, "lustre para botas", "bálsamo pectoral del Japón", etc.





   En cuanto a la cerveza para gentes del campo, me da la sensación de que los campesinos del siglo XIX -y sobre todo las campesinas, como puede verse -eran grandes aficionados a esta bebida. No me consta que esta fuera destinada exclusívamente a las gentes del campo y me figuro que también sería alegremente consumida por habitantes de la ciudad.
   Ojalá que algún valiente y decidido lector se anime a poner en práctica la fórmula que sigue, y en poco tiempo podamos disfrutar de esta maravilla.




CERVEZA ECONÓMICA
 para las gentes del campo

   Entre todas, esta es bebida la que con más facilidad, más prontamente y que con menos engorro puede prepararse, puesto que no exige aparatos especiales ni complicados. Bastará un caldero, un barril, una tinaja de barro, etc.



  Los ingredientes son también poco numerosos: jarabes, fécula o dextrina, lúpulo, ramas de comedrio, centáurea pequeña, camamina romana en hojas y flores y, en fin, levadura de cerveza.
   La fórmula siguiente sirve para 100 partes:
   Jarabe de fécula de 35 ó 132 de densidad, 2 partes. Si se quiere una cerveza más alcohólica se aumentará la dosis de jarabe.
 Lúpulo, 1/2 parte, según la temperatura. Puede reemplazarse el lúpulo por otra tanta cantidad de vegetales amargos secos, de los que hemos hablado antes de ahora.



  Se escalda el lúpulo o las sustancias amargas con 10 partes de agua hirviendo, se deja en infusión durante una o dos horas en recipiente tapado, se pasa por tamiz de crin y se exprime por tela; luego se hacen hervir 12 partes de agua reduciéndolas a 10; se cuela por presión.



  Este decocto se añade a la primera infusión y al jarabe disuelto en bastante cantidad de agua para completar 115 partes y ½ de cerveza. 
   Se añade la levadura de cerveza y se traslada el todo a un barril u otro recipiente que se llena hasta arriba y se expone a una temperatura de 18 a 20º centígrados.



  La fermentación empieza pronto; el mosto trabaja, se cubre de espuma, que escapa y se recoge en una cazuela al efecto colocada debajo de la cuba.
   Al cesar la fermentación se clarifica y traslada a otro barril llenándolo y tapándolo herméticamente. Se deja 8 días en la bodega. Se le echa la cola de pescado por el método indicado, y 24 horas después se embotella.
  Se añadirá a la cola ½ parte de alcohol y 1 de aguardiente y, si es espumosa, se le echa ¼ de parte de melaza por 120 partes de cerveza. En este caso conviene tapar bien las botellas y tenerlas derechas después de haber estado tres o cuatro días inclinadas.



   Esta cerveza sólo cuesta 10 céntimos el litro y resultaría a 5 si no fuera por el jarabe, que ocasiona gastos del transporte y embalaje.

20 marzo 2015

Historia Domini Quijoti Manchegui (y V)




   Para finalizar las entregas de este Quijote en latín os quiero presentar estas tres versiones del romance de Lanzarote (Lancelot du Lac)

   La original, que figura en el Cancionero de Romances (Amberes, 1550) se refiere al héroe mítico Lancelot, caballero de la Tabla Redonda:




   Nunca fuera caballero de damas tan bien servido
como fuera Lanzarote cuando de Bretaña vino,
que dueñas cuidaban dél, doncellas de su rocino.
   Essa dueña Quintañona,  éssa le escanciaba el vino;
la linda reina Ginebra se lo acostaba consigo.
   Y estando al mejor sabor, que sueño no había dormido,
la reina toda turbada un pleito ha conmovido:
- "Lanzarote, Lanzarote, si antes hobieras venido
no hablara el orgulloso las palabras que había dicho:
que a pesar de vos,señor, se acostaría conmigo".
   Ya se arma Lanzarote, de gran pesar conmovido

despídese de su amiga. 
   Topó con el orgulloso debaxo de un verde pino.
   Combátense de las lanzas, a las hachas han venido;
ya desmaya el orgulloso, ya cae en tierra tendido,
cortárale la cabeza sin hacer ningún partido.
Vuélvese para su amiga, donde fue bien recibido.


   La de Cervantes en el Quijote:

   Nunca fuera caballero de
damas tan bien servido
como fuera don Quijote
cuando de su aldea vino:
doncellas curaban dél;
princesas, del su rocino

   Y por fin la versión de Ignacio Calvo, traduciendo al latín la de Cervantes, que viene a continuación y que espero que os haga sonreir, como a mí.




   Cuando volvebat venterus acomodandi jacum in cuadra, invenit quod muchachae, yam reconciliatae erant cum Quijoto et estabant despojando illum de prendis suae armaturae cum multo contentu Quijoti, qui sentiens contactum manus femininae et aspirando cercanum alientum pechorum princessarum, encandilavit se et caepit versificare illum romancem Lanzaroti in ista vel pari forma:
Nunquam fuerat caballerus
per damas agasajatus
sicut dóminus Quijotus
de domo sua escapatus;
nam doncellae curant illum
et princesae suum caballum.


   Deinde continuabat in prosa: 
   -Caballus meus, dóminae meae, apellatur Rocinante et nomen meum est Quijotus de Mancha; quod volebat habere ocultum, sed vena poetica fecit me revelare et yam revelatum non sum pesarosus, ut si per acasum quaedam dies habetis necesitatem mei.
   Mozae qui intelligebant minus de retoricis istis, quam de álteris, solum responderunt: 
   -Dejetur merces vestra de retrónicas et dicat nos si desiderat manducare quamcumque cosam. 
   -Utique- respondit Quijotus- ego volo manducare; quia credo quod faciet mihi bonum provechum. 



   Sicut illa dies erat viernes, non tenebant in illa venta ad manducandum nisi áliquas raciones cujusdam pescati de hoc qui in Castella dicunt abadejo, in Andalucia bacalao, in álteris provinciis curadillo, et in otris truchuela. Dixerunt illi si volebat manducare truchuelam, et respondit: 
   -Si truchuela sunt muchae, idem est ac si manducasset unam trucham grandem; nam tamtum interest mihi ut dent ocho reales sencillos, quam unum de a ocho, et super totum: quis sapit si truchuelae non sunt meliore quam cabritum aut terneram?
Quidquid sit, veniat prontum, quia pesum armarum non potest bene soportare sine gubernio triparum.
   Disposuerunt mensam coenae in porta ventorri, et erat valde chuscum, videre quómodo dóminus Quijotus caenabat; nam quando mozae desnudaverunt eum ex armis, non potuerunt quitare celatam, quae estabat sujecta cápiti cum quibusdam cintis colore viridi, dóminus Quijotus preferuit, magis quam cortarent nudos factos in cintas, permanere cum celata encasquetata in cápite: propter hanc causam non potebat llevare in bocam nihil: 




et ita mozae tenebant dare illi coenam poquitum ad pocum. Sed dare illi
bibendi non erat posibile, nec fuisset, si venterus non habuisset ocurrenciam horadandi cañam unam, cujus extremus intrabat per bocam usque ad gaznatem, et per álterum extremum, echabant liquidum quem ille deglutiebat cum gestibus et gárgaris quos sunt fáciles suponendi. 

   In hoc resíbili spectáculo estabant, quando pervenit ad ventam
quidam castrator puercorum et statim fecit sonare chiflum cañarum, quatuor aut quinque vices; cum quo dóminus Quijotus confirmavit suam creenciam estandi in castella famoso ubi serviebant coenam cum música; 




ubi bacalatus erat trucha; ubi pillus venterus erat castellanus, et ubi ramerae erant princesae; cum quo toto, dedit per bene empleatam suam determinacionem: sed quod magis faciebat illi la tal y la cual, erat non se videre armatum caballerum et ad totum trancem desiderabat ingresare in Ordine Caballeriae.

13 marzo 2015

Callos de Florencio

En Rasines no tengo los archivos necesarios para poderos incluir Dominus Quijotus Manchegui, así que os tendréis que conformar con una receta de cocina que os ayudará a preparar unos deliciosos callos.
¡Que aproveche!


. Ingredientes


  • 1,5 Kg de callos

  • 1/2 pata de vaca

  • 1 kg. de morro de ternera 

  • 1 vaso de vino blanco 
  • 2 cebollas
  • 100 gramos de jamón 
  • 1 chorizo de Rasines * 
  • 2 nueces (opcionales) 
  • 3 dientes de ajo
  • 2 cucharadas de harina 
  • 2 cucharadas de salsa de tomate
  • 1 cucharada de pimentón (picante o mezcla)
  • 1 hoja de laurel 
  • 1 rebanada de pan 
  • Perejil 
  • Aceite 
  • Sal 
  • Guindilla al gusto 
  • (*) Me refiero a un choricete de sabor suave

· Cocción de los callos





   Una vez limpios en agua los callos, previamente troceados, se ponen en una olla con abundante agua fría y al fuego en el que permanecerán a fuerte ebullición durante 5 minutos. Transcurrido este tiempo se retiran, se vacía el agua y se vuelve a poner agua fría en la olla. 
   En este agua fría se ponen los callos, un diente de ajo grande, la cebolla entera, un puñado de perejil y sal. Los tendremos cociendo hasta que estén tiernos, para lo que son necesarias unas 4 ó 5 horas (45 min. en olla rápida). Por esto es conveniente cocerlos la víspera. El caldo de esta cocción se desecha.

· Guiso de los Callos
   Los pasos descritos anteriormente son genéricos para la preparación de callos en sus diversas variantes. Lo que se comentará a continuación es específico de esta receta. 


                              


   Se lavan la pata de vaca (deshuesada y troceada) y el morro (igualmente troceado). Una vez limpios se cuecen juntos en no mucha agua (35 min. en olla rápida). De este modo conseguimos un caldo más gelatinoso que será fundamental para que los callos resulten suaves y untuosos. Cuando todo esto haya cocido se separa y se deja enfriar, reservando el caldo.
   En una sartén se fríe la rebanada de pan y dos ajos. Una vez dorados se reservan. A continuación se fríen a fuego lento la cebolla picada muy fina, la guindilla y el laurel. Cuando la cebolla se empiece a poner tierna se añade el jamón cortado en tacos pequeños, dejándolo freír despacio, y luego el chorizo en rodajas. Después se agregan dos cucharadas colmadas de harina y se deja hacer un rato. Se pone luego la salsa de tomate y finalmente se añade una cucharada sopera de pimentón y se remueve cuidando que no se queme. Retirar del fuego hasta que se agregue líquido.




   En un mortero se machacan los ajos fritos, el pan, 1/6 de nuez moscada, una pizca de cominos, las 2 nueces (opcionales) y una rama de perejil. Una vez machacado se agrega al mortero el vino blanco. Lo resultante se añade a la salsa, más un poco de gelatina y se deja hervir.


Se añade la salsa a los callos, pata y morros junto con la gelatina de la pata de vaca, mezclándolo todo bien, se sazona y se deja cocer todo junto unas 3 horas, lentamente. Hay que remover con frecuencia para que no se peguen, y si es necesario, agregar más gelatina o agua. Cuando estén listos comprobar si es necesario más picante o sal.

06 marzo 2015

Historia Domini Quijoti Manchegui (IV)

   Casualitas fecit ut in porta illius ventae fuerint duae mozae de his quae apellantur de rompi-rasga quae quidem ibant in civitatem Sevillae cum quibusdam arrieris qui voluerunt terminare jornatam in illo ventorro; et sicut noster aventurerus credebat a pedibus juntis, quod totum quod videbat erat cosam creatam ad gustum suae fantasiae, credidit quod illa venta erat unus castellus cum quatuor túrribus et capitélibus argenti lucientis, cum ponte levadizo, fosa et aliis cosibus ejusdem especiei. 



   Ad quatuor pasus ventae, retinuit caballum, espectans ut aliquis enanus asomasset per almenas ad dandam serialem cum trompeta propter adventum unius caballeri ad castellum. Ocurrit quod quidam homo qui custodiebat cerdos, tocavit cuernum, ut cerdi venissent ad corralem, et credens Quijotus quod sonus cuerni erat sonus trompetae enani castelli, pervenit ad locum portae ubi erant mozae quas ille judicabat princesas, ut sistens ante illas ut darent salutacinem propriam, vidit quod muchachae currebant, sine dubio espantatae tamañi adefesii.




   Credens dóminus Quijotus quod illae fugiebant per metum, elevavit viseram, et cum talante gentili et mesurata voce, dixit illis: 
   -Non fuyades nec timeatis áliquem desaguisatum a me; nam Ordo Caballeriae in qua milito non facit dannum cuiquam, et minus fecerint doncellis tan altis ut vos sicut vestra presencia demonstrat.
   Aspiciebant illum mozae cum óculis picarónibus, et magis quando audiverunt appellari doncellae (quod quidem non erant nec per forrum), et non potebant tenere risum, et riserunt usque ad talem extremum, quod dóminus Quijotus amoscavit se, et dixit: 



   -Bene est quod fermosae habeant mesuram, et est insensatam risam per causam levem: sed non dico vos istud, ut enfadetis sed ut corrigetis et mostretis bonum talantem, nam meus non est nisi vos servire. 
   Verba ista facerunt acrecentare risam in mozis et enojum in caballero, et fortasse fecisset iste áliquem esperpetum, si non 



appareret venterus, homo gordus et per inde pacificus, qui videns hóminem talis fachae, nihil faltavit ut acompañaret doncellis in risu, sed timens máquinam tanti pertrechi bellicosi, determinavit loqüere illum cum pulsu et recato, dicens: 
   -Si merces vestra qüaerit postam, excepto lecto (quia in hac venta nullus est), totum álterum inveniet in illa cum abundancia multa.
   Videns Quijotus humilitatem alcaidis castelli (quia ut talem reputabat ventero) respondit: 
   -Quaecumque cosa, domine castellane, súfficit mihi, quia arrei mei sunt armae et reposum meum est peleare. Et replicavit venterus: 


   -Si ita est qüemadmodum dixisti, colchoni vestrae mercedis erint durae peñae et sommium velare; et per consecuenciam, potestis descendere de caballo vestro, cum securitate encontrandi in choza ista occasio et occasiones ut non dormiatis non tantiim in una nocte sed nec in uno anno.
   Hoc dicens llegavit ad estribum, et tenuit illum, ut posset Quijotus apeari; quod quidem fecit cum multis apuris et dificultátibus, sicut potebatur esperare de quo nec bocatum echáverat in boca durante illo die. 



   Pene vidit se noster homo in terra, dixit ventero ut curaret con multo mimo suo caballo, qui erat melior bichus qui comedebat panem in mundo, quod non credidit amus ventae, nam aspiciebat caballo et dicebat: 
   -Tu comedebis panem, sed ego magis credo quod manducas aleluyas.

27 febrero 2015

Historia Domini Quijoti Manchegui (III)


CAPÍTULUM SECUNDUM



In quo videtur quómodo dóminus Quijotus tiravit se
ad campum per vicem primeram

   Yam ultimatis ómnibus preparativis, noluit retardare realizacionem suae chifladurae; credens quod mundus enterus piabat per illum, ut desterraret agravia, enderezaret entuertos, corrigeret abusos, satisfáceret deudas et, in uno verbo, apretaret clavijas in tinglatum omnis societatis. 




   Et ita, sine dicere ista boca est mea, et procurando quod nec vidisset eum una rata, quaedam mañana mensis julii, quando adhuc non videbatur in claro, aparejavit Rocinantem, vestivit trajem batallarum, aperuit portam falsam corralis, dedit timido et silencioso brinco in caballo et exit in campum repletum alborozi, videns cum cuanta bona sombra incipiebat realizare desiderium tanto tempore clavatum in mollera.
   Posquam fecit dare Rocinanti unum trotecitum, quedavit paratum, considerans quod non erat caballerus armatus; 


propter quod non potebat (sine quebrantamento legum Caballeriae) fácere armas cum áltero caballero, et hoc fecit titubeare, et paucum faltavit ut volveret grupas; sed recordando quod álteri caballeri fecerunt, id est: ut dedisset illis legáliter armas, primus qui toparunt in camino, satisfecit se cum isto remedio, et se proponens pónere in práctica in prima occasione, arreavit jacum et caepit caminare in alis suae locurae. 



   Andante camino, loqiiebatur secum et dicebat: -¿Quis dúbitat quod in futuris tempóribus, quando veniat ad lucem vera historia mearum fazañarum ille sapiens narrator qui scribat illas, comenzavit relatum istius primae excursionis cum isto elocuentissimo párrafo?

   «Pene rubicundus Apolo exténderat per superficiem anchae et espaciosae terrae, fibrae deauratae sui formosi capili et pene parvículi et formosi pajarilli, cum suis arpatis lingüis, rosatam auroram salutáverant aerem impelendo dulcissimis trinis, famosus caballerus dominus Quijotus de la Mancha, relinqüens plumas ociosas sui lecti, ascendit super suum famosum Rocinantem et caepit caminare per antiquum et notum campum de Montiel.» 



   Deinde dixit: -Felix aetas et dichosum saeculum ille in quo publicentur fazañae meae, dignae esculpi in marmólibus et in bróncibus ut in futurum non perdantur. Et tu, incantator sapiens, cui, pertineat esse coronistam istius historiae, peto a te ut non



obliviscas dedicare párrafum me Rocinanti, qui erit compañerus 
aeternus in ómnibus caminis et in ómnibus carreris. 
   Deinde hondisimo suspiro qui faciebat retemblare fibras sui pechi, dicebat: 
   -Oh, tu, princesa, Dulcinea, domina istius cautivi cordis, magnum agravium me fecisti, quando in meo secessu, voluisti ut ego non compareret ante fermosuram vestram, cum qua repulsa feristi cor meum, plenum tui amoris! 


   In ista forma ibat dominus Quijotus ensartando disparates super disparates, et caminando pasum ad pasum, sine invenire cosam dignam percontari, cum magna sua desperacione, quia ardenter desiderabat probare esfuerzum brazi sui. 
   Veniente nocte, tantum tripae rocini quantum tripae caballeri, refunfuñabant ad invicem, petiendo respective pajam et panem, et Quijotus aspiciebat ad latum dextrum et sinistrum, qiiaerens áliquam chozam vel castellum ubi poneret in práctica illum adagium: tripae ferunt pedes. 



   Et vidit a longinquo ventam unam, quae fuit sicut estella quae non ad portalem Belenis condúceret, sed ad palacia suae redemptionis. Tunc metivit espuelas in córpore afarolato sui caballi, et pervenit ad ventam quando nocturnae sombrae seminábantur in terra.

20 febrero 2015

Historia Domini Quijoti Manchegui (II)

   Dicebat quod erat bonus caballerus Cid Ruy Díaz, sed non potebat descalzare caballero dicto de la Ardiente Espada qui quidem cum uno solo revesaire, fecit quatur cachos duobus fieris et descomunálibus gigántibus. 



   Sed cum quo magis perdebat chavetam, erat cum Reinaldos de Montalbán et multo magis quando videbat illum salire de suo castillo ad furandum omnes quos topabat, sine parare in arras, sicut fecit cum ídolo áureo Mahomae ad quem echavit uñas et apañavit, ut historia narrat. 
   Revolvebantur tripae suae, propter imposibilitatem propinandi unam pateaduram, traidori Galaon et cum gustu dedisse propter istam pateaduram, amam suam et etiam sobrinam tanquam añadiduram.
   Et accidit quod rematatum totáliter judicium suum, empollavit in suo cacúmine ideam tan extravagantem, ut nullus locus soñáverat usque ad illum tempus: Ille crédidit non solum conveniens sed necesarium suo honori et honori reipúblicae, fieri caballerum andantem et percúrrere mundum cum suis armis et suo caballo, ad buscandas aventuras et ad faciendas omnes fazañas scriptas in suis libris predilectis, cum quo adquireret aeternum nomen et famam
acternam. 

   Statim ac concepit talem chifladuram, dedit se prisam ad realizandam illam. Primum quod fecit fuit limpiare quasdam armas quae erant suorum abuelorum et quae estabant arrinconatas et plenas orinis et mohi, sed quando habebat illas limpias, notavit quod habebant faltam magnam scilicet: carebant celata encaji, quia tantum habebant simplem morrionem; sed non se acobardavit per ipsum, quia ille erat mañosus et aprehendens áliquos cartones arreglavit unam cosam quae videbatur celatam. Ut se cercioraret de consistencia talis aparatus, sacavit gladium et dedit super illam duos mandobles et, quómodo potest suponere, fecit illum añicos, perdens in uno momento quod fecerat in semana una; sed non arredravit se per ipsum golpem fatalem; sumpsit álteros cartones et fecit álteram celatam et reforzavit eam cum barris ferreis et excusis mandóblibus, vidit esset bonam et risit de gustu.
   

Postea bajavit ad cuadram ad examinandum caballum suum, qui quidem etsi habebat plures tachae quam caballus Gonela, qui tantum pellis et ossa fuit, apparuit Quijoto melior quam Bucéfalum Alexandri Magni et melior quam Babieca Cidis. Quator dies pasavit cavilando qualem nomen fuerit adequatum ad rocinem suum, quia conveniebat quod caballus tanti caballeri, habuerit nomen struendosum et rotundum, et posquam scripsit multa nómina et borravit et áddidit et trasmutavit et tornavit et revolvit, venit ad
nomen Rocinante, nomen altum, sonorum et significativum in mente Quijoti. 
   Impósitum nomen caballo, restabat álteram cosam non minus peliagudam, scílicet imponere nomem seipso, in quo empleavit non minus quam octo dies, et ad finem illorum, venit ad se nominandum Quijote ad secas. Dum saboreabat nomen, venit ad suam mentem, quod ille valerosus Amadis, non quedavit satisfechum cum se nominare tantum Amadis, sed addidit nomen patrie suae, et nominavit se: Amadis de Gaula, propter quod noster homo dedit brincum in honorem felicis ocurrenciae, et dixit: Ego nominabor Quijote de la Mancha.



   Totum yam ita dispósitum, ut nihil videbatur restaret ad faciendum, nec in armis, nec in caballo, nec in se ipso, vidit cum magna desconsolacione quod adhuc restabat rabum ad desollandum, id est, restabat buscare damam ad quam dedicasset amorem suum, quia caballerus andantis sine amóribus, erat velut arbol sin frúctibus nec foliis, corpus sine ánima, aut melius esqueletus sine carne.
   Dicebat ille: "Si ego invenio áliquem gigantem, et in lucta derrivo eum in terra, aut facio sui córporis duos cachos, aut simplíciter rindo eum, non erit bonum non habere damam ad quam remítere et ad cuyus pedes ínquetur de rodillas, dicens húmili voci: -Ego, dómina, sum gigans Caraculiambrus, dóminus insulae Malindrania, qui vinctus fuit, in singulare batalla, ab illo nunquam bene laudato
dómino Quijoto de la Mancha, qui remitit me ad vos, ut disponatis de me sicut antojetur".



   Cum tali discurso, dóminus Quijotus salivit de suis casillis et magis, quando statim invenit objetum femininum suarum ilusionum, qui erat una moza lugaris vicini pro qua in áltero témpore ille andubuit enamoratum. Illa erat muchacha labradora boni visus, quae apellabatur Aldonza Lorenzo, naturalis de El Toboso et ad quam etiam mudavit nomen in álterum poéticum, peregrinum et significativum, sicut omnes quos imposuerat sibi ipsi et suis cosis: dómina amorum dómini Quijoti, apellata fuit, usque in aeternum, 
Dulcinea del Toboso.

13 febrero 2015

Historia Domini Quijoti Manchegui





   Me enteré de la existencia de una traducción del Quijote al latín, hace ya algunos años, en la Taberna-Restaurante Malacatín, de Madrid. 
   Esperando a que nos prepararan la mesa tomando unos vinos en la barra, Isidro Díez, el patrón, ya fallecido, nos recitó de memoria las primeras líneas de la obra de Cervantes en un latín macarrónico graciosísimo. Isidro presumía de hombre cultivado y me confesó que había estudiado en Villacarriedo. Todo se explica…



   Poco después supe que el Quijote en latín había sido reeditado por AACHE, así que me apresuré a localizarlo y comprarlo.

   Leyendo el Prólogo vi que su autor fue el joven Ignacio Calvo, estudiante en el Seminario de Toledo en el último cuarto del siglo XIX.
   Parece ser que el chaval, corto de dineros pero largo de ingenio, ante la obligación general de tener un crucifijo colgado a la cabecera de la cama quiso resolver el asunto de forma económica y con ayuda de unas tijeras recortó una cruz de una chapa de ojalata. Y al pie de su obra de artesanía de dudoso mérito colocó la siguiente leyenda:


El que tenga devoción
verá en esto un crucifijo
pero el rector, ¡quiá!, de fijo, 
cree que es el mal ladrón. 

   Y lo vio el rector. Y a punto estuvo de quitarle la beca de estudios, lo que suponía la vuelta a su pueblo y al azadón. 




   Logró el joven seminarista que se le conmutara tan dolorosa pena por la traducción de un libro de literatura clásica al idioma latino. Y comenzó a traducir el Quijote de la manera acertada que sabía hacerlo; es decir, en latín macarrónico. 
   Terminado el primer capítulo, se lo enseñó al rector. Y éste, cuando lo leyó, sin poder contener la risa, le dijo:
–Sufficit, Calve, jam habes garbanzus aseguratum.
   Y así, de este modo, conservó la beca, terminó la teología y se ordenó de sacerdote.
   El Quijote en latín estuvo durante años guardado con otros legajos, hasta que un día nuestro cura pensó que sería bueno darlo a la luz aprovechando las celebraciones del Tercer Centenario del Quijote, es decir, en 1905. Y fue todo un éxito, especialmente entre la clerecía.
   En la portada del libro se leía:

Historia Domini Quijoti Manchegui, traducta in latinem macarrónicum per Ignatium Calvum (curam misae et ollae).

  Aunque él se defina así, cura de misa y olla, en verdad fue un cura muy culto. Nacido para agricultor, llegó a la Real Academia de la Historia como Académico Correspondiente, escribió diversos libros y fue un prestigioso numismático y arqueólogo.




   En la segunda edición del Quijoti, en 1922, se incluían los precios:


Precium unius libri

Pro amiguis 3,5 pesetas 
Pro enemiguis 4 “ 

Precium decem librorum 

Pro amiguis 30 pesetas 
Pro enemiguis 35 “ 


   Me figuro que a estas alturas ya os habréis percatado de la personalidad y sentido del humor del autor, así que paso ahora a mostraros una parte de su obra in latinem macarrónicum.




PARS PRIMERA 

CAPÍTULUM PRIMERUM

In isto capítulo tratatur de qua casta pajarorum erat dóminus Quijotus 
et de cosis in quibus matabat tempus


   In uno lugare manchego, pro cujus nómine non volo calentare cascos, vivebat facit paucum tempus, quidam fidalgus de his qui habent lanzam in astillerum, adargam antiquam, rocinum flacum et perrum galgum, qui currebat sicut ánima quae llevatur a diábolo.  
   Manducatoria sua consistebat in unam ollam cum pizca más ex vaca quam ex carnero, et in unum ágilis-mógilis qui llamabatur salpiconem, qui erat cena ordinaria, exceptis diebus de viernes quae cambiabatur in lentéjibus et diebus dominguis in quibus talis homo chupabatur unum palominum. 
   In isto consumebat tertiam partem suae haciendae, et restum consumebatur in trajis decorosis sicut sayus de velarte, calzae de velludo, pantufli et alia vestimenta que non veniut ad cassum.


   Talis fidalgus non vivebat descalzum, id est solum: nam habebat in domo sua unam aman quae tenebat encimam annos quadraginta, unam sobrinam quae nesciebat quod pasatur ab hembris quae perveniunt ad vigesimum, et unum mozum campi, qui tan prontum ensillaba caballum et tan prontum agarrabat podaderam. 
   Quidam dicunt quod apellidábatur Quijada aut Quesada, álteri opinante quod llamábatur otram cosam, sed quod sacatur in limpio, est quod suum verum apellidum era Quijano: sed hoc non importat tria caracolia ad nostrum relatum, quia quod interest est dícere veritatem pelatam et escuetam. 
   Oportet scire quod sobredichus fidalgus, in ratis quibus estabat ociosus (qui erant quasi totis anni) enfrascabatur in lectura librorum caballeriae cum aficione tanta et gustu tanto, quod dejavit quasi per completum exercicium cazae et etiam administrationem suae haciendae, et tam emperratum estabat in istis cosis de la caballeria andante quod véndidit plures fanegas terrae sembradurae ut compraret libros ad talem asuntum pertinentes, de quibus implevit domum suam.

   Noctes et dies estabat dale que dale super interpretacionem
quarundam frasium sicut ista: 
La razón de la sinrazón que a mi razón se hace, de tal manera mi razón enflaquece, que con razón me quejo de la vuestra fermosura. 
   Non est dicendum, tremendum baturrillum formatum in suo calletre, qui quidem, magis quam cerebrum humanum, videbatur espuertam gatorum pequeñorum. 



   In multis ocasiónibus, disputavit cum Párroco sui pópoli (qui erat homo doctus gratuatus in Seconcia) super qualem fuisset meliorem caballerum, Palmerinum Inglaterrae aut Amadisem de Gaula, et in ista disputacione interveniebat magister Nicolás (barberus pópuli) dicendo quod nullus caballerus llegavit ad alturam caballeri dicti del Febo, cum quo sólum potebatur comparare dóminus Galaor, frater Amadisis de Gaula, qui non erat tan melindrosus nec lloriques sicut ille et tamen in valore non ibat in zagam illius. In uno verbo dicamus totum: ille consumebat dies enteros et noctes completas in istis lecturis, et ita cum tan exigua dormicione et lectura tan multiplicata, secavit molleram suam et perdidit judicium. Totum quod in illis libris legebat, sicut amores, pendenciae, batallae, requiebri, etc, ctc., intrabat in sua fantasia et arraigabat tántum in illa, ut nulla historia erat plus vera quam illae tonteriae.